Download Venkata Kavi app

Get it on Google Play
Get it on App Store

Follow us on

 / malaiyai tookkinān

Index of Compositions

malaiyai tookkinān

  1. Transliteration guide for the Sanskrit, Tamil & Marathi compositions
  2. * - Lyrical authenticity under research
  3. ** - Raga / Tala / authentic notations are being sought
Kalyāṇi Roopakam

 

malaiyai tookkinān amarādhipan mamatai pōkkinān

maṇḍalattil yāvarum tozha mātavar tudihaḷum pāḍa 

puṇṇiyatuḷāyarum iru kaṇṇimaikkum nērattil oru 

rājanaḍai onṛu naḍandān anda 

naḍaiyum naḍandadu kaṇamdān 

tējōmayamāha chinnanchiruvarhaḷ 

tēḍi nāikuḍaiyai tookki piḍittārpōl

attanai pērhaḷum mayanga idu 

atishayam atishayam enga 

muttumaṇihaḷ shazhanga shinam

mooṇḍa indiran idēdenakkalanga

kaidān muyanṛeḍuttadō oru 

kāl malaiyē neḍuttadō 

mai vizhimādarum āyarum pāḍum 

mā oli indiran sheviyil maḍuttadō 

kaṇḍadum kēṭṭadum illaiyē oru 

kavipāḍa tiṛanum illaiyē 

maṇḍalam engum eeḍillaiyē oru 

vārttai kooḍa shollil illaiyē kaṇṇan malai

ottai karattālē malai 

uyara piḍittinālē 

mettachinam mooṇḍa viṇṇavan ulaham 

attai muṭṭumpaḍi āhāyattaḷavil 

vaittakaṇ vāngādu pārkka kaṇṇan 

māmati mukham konjam vērkka 

taittaka tuḷḷiyum kanṛonṛu vālāl 

chāmaram veeshiyum tan toṇḍu ārkka

oozhipōla mazhai ōnga kaṇṇan 

oṭṛai karattināl tānga 

nāzhikkorudaram eṭṭi pārtta indran 

nāṇi manattil eedēdena ēnga 

nāṭkaḷum onṛā iraṇḍā ēzhu 

nānallavā kaṇḍatuṇḍā illai 

pāṭṭinilē kēṭṭadunḍā inda 

pārinil idarkku eeḍunḍā iṇaiyuṇḍā

kaṭṭum āḍai ninaiyādē kuḷir 

kāṭṛil uḍal naḍungādē 

koṭṭiyaṭṛuppōna mēhangaḷ pōha 

gōkulam yāvum ākulam pōha 

kōvil kuḍaiyinai pōlum adil 

konjum maṇihaḷai pōlum 

āyar kuḍivāzha ayyan piḍittadu 

anṛalla inṛalla enṛumē gōvardhana 

 

Meaning

 

He lifted a mountain, He who is the ruler of the people. He vanquished the haughtiness and pride (of Indra) even as everyone sang his praises. In a trice, he lifted a mountain.
 
He revealed his majestic gait, albeit for a second just as easy as bright youngsters lift mushrooms.
Everybody wondered and exclaimed that this is a miracle. Necklace made of pearls dangled on him as Indra fumed in anger about the events.
 
Did the hand make an effort or the mountain yielded on its own? Beautiful maidens and villagers sang much to the annoyance of Indra as he heard them.
 
 
This is unseen and unheard of. No poet has sung about this.  Nothing in this world equals this feat nor can this be described easily.
 
 He raised the mountain with one hand, as high as to reach heavens ruled by a very angry Indra.
 
As people stared at him in awe, his handsome face seemed to sweat a little. To do its part, a little calf swished its tail (to blow some breeze so that he won't sweat)
 
The rain pelted down as Kannan raised the mountain with a single hand ( to protect the villagers) and Indra kept peeping down every other second and felt ashamed.
Days rolled by, not one or two but seven! This is unheard of and the feat is unparalleled in this universe.
 
The dress did not become wet and the body did not Shiver in the cold wind. The clouds at last became weak after sending down all they had. The entire Gokulam rejoiced.
 
He lifted the mountain as easily as lifting the temple bell decorated with little bells. What he did that day to save the cowherders, by raising Govandhan, will remain in memory forever. 

 

கல்யாணி ரூபகம்

 

மலையைத் தூக்கினான் அமராதிபன்

மமதை போக்கினான்

மண்டலத்தில் யாவரும் தொழ

மாதவர் துதிகளும் பாட

புண்ணியத்துளாயரும் இரு 

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு

மலையைத் தூக்கினான் 

ராஜ நடை ஒன்று நடந்தான் அந்த

நடையும் நடந்தது கணம்தான்

தேஜோமயமாக சின்னஞ்சிறுவர்கள்

தேடி நாய்குடையை தூக்கிப் பிடித்தாற்போல்

அத்தனை பேர்களும் மயங்க இது

அதிசயம் அதிசயம் என்க

முத்து மணிகள் சழங்க சினம்

மூண்ட இந்திரன் இதேதெனக் கலங்க 

கைதான் முயன்றெடுத்ததோ ஒரு

கால் மலையே நெடுத்ததோ 

மைவிழிமாதரும் ஆயரும் பாடும்

மா ஒலி இந்திரன் செவியில் மடுத்ததோ

கண்டதும் கேட்டதும் இல்லையே ஒரு

கவிபாடத் திறனும் இல்லையே

மண்டலம் எங்கும் ஈடில்லையே ஒரு

வார்த்தை கூட சொல்லில் இல்லையே கண்ணன் 

ஒத்தைக் கரத்தாலே மலை

உயரப் பிடித்ததினாலே

மெத்த சினம்மூண்ட விண்ணவன் உலகம்

அத்தைமுட்டும்படி ஆகாயத்தளவில் 

வைத்தகண் வாங்காது பார்க்க கண்ணன்

மாமதி முகம் கொஞ்சம் வேர்க்க

தைத்தகத் துள்ளியும் கன்றென்று வாலால்

சாமரம் வீசியும் தன் தொண்டு ஆர்க்க

ஊழிபோல மழை ஓங்க கண்ணன்

ஒற்றைக் கரத்தினால் தாங்க

நாழிக்கொருதரம் எட்டிப் பார்த்த இந்த்ரன்

நாணி மனத்தில் ஈதேதென ஏங்க 

நாட்களும் ஒன்றா இரண்டா ஏழு

நாளல்லவா கண்டதுண்டா இல்லை

பாட்டினிலே கேட்டதுண்டா இந்த

பாரினில் இதற்கு ஈடுண்டா இணையுண்டா

கட்டும் ஆடை நனையாதே குளிர்

காற்றில் உடல் நடுங்காதே 

கொட்டியற்றுப்போன மேகங்கள் போக

கோகுலம் யாவும் ஆகுலம் போக 

கோவில் குடையினைப்போலும் அதில்

கொஞ்சும் மணிகளைப்போலும் 

ஆயர் குடிவாழ ஐயன் பிடித்தது

அன்றல்ல இன்றல்ல என்றுமே கோவர்த்தன

Kalyāṇi Roopakam

 

malaiyai tookkinān amarādhipan mamatai pōkkinān

maṇḍalattil yāvarum tozha mātavar tudihaḷum pāḍa 

puṇṇiyatuḷāyarum iru kaṇṇimaikkum nērattil oru 

rājanaḍai onṛu naḍandān anda 

naḍaiyum naḍandadu kaṇamdān 

tējōmayamāha chinnanchiruvarhaḷ 

tēḍi nāikuḍaiyai tookki piḍittārpōl

attanai pērhaḷum mayanga idu 

atishayam atishayam enga 

muttumaṇihaḷ shazhanga shinam

mooṇḍa indiran idēdenakkalanga

kaidān muyanṛeḍuttadō oru 

kāl malaiyē neḍuttadō 

mai vizhimādarum āyarum pāḍum 

mā oli indiran sheviyil maḍuttadō 

kaṇḍadum kēṭṭadum illaiyē oru 

kavipāḍa tiṛanum illaiyē 

maṇḍalam engum eeḍillaiyē oru 

vārttai kooḍa shollil illaiyē kaṇṇan malai

ottai karattālē malai 

uyara piḍittinālē 

mettachinam mooṇḍa viṇṇavan ulaham 

attai muṭṭumpaḍi āhāyattaḷavil 

vaittakaṇ vāngādu pārkka kaṇṇan 

māmati mukham konjam vērkka 

taittaka tuḷḷiyum kanṛonṛu vālāl 

chāmaram veeshiyum tan toṇḍu ārkka

oozhipōla mazhai ōnga kaṇṇan 

oṭṛai karattināl tānga 

nāzhikkorudaram eṭṭi pārtta indran 

nāṇi manattil eedēdena ēnga 

nāṭkaḷum onṛā iraṇḍā ēzhu 

nānallavā kaṇḍatuṇḍā illai 

pāṭṭinilē kēṭṭadunḍā inda 

pārinil idarkku eeḍunḍā iṇaiyuṇḍā

kaṭṭum āḍai ninaiyādē kuḷir 

kāṭṛil uḍal naḍungādē 

koṭṭiyaṭṛuppōna mēhangaḷ pōha 

gōkulam yāvum ākulam pōha 

kōvil kuḍaiyinai pōlum adil 

konjum maṇihaḷai pōlum 

āyar kuḍivāzha ayyan piḍittadu 

anṛalla inṛalla enṛumē gōvardhana 

 

Meaning

 

He lifted a mountain, He who is the ruler of the people. He vanquished the haughtiness and pride (of Indra) even as everyone sang his praises. In a trice, he lifted a mountain.
 
He revealed his majestic gait, albeit for a second just as easy as bright youngsters lift mushrooms.
Everybody wondered and exclaimed that this is a miracle. Necklace made of pearls dangled on him as Indra fumed in anger about the events.
 
Did the hand make an effort or the mountain yielded on its own? Beautiful maidens and villagers sang much to the annoyance of Indra as he heard them.
 
 
This is unseen and unheard of. No poet has sung about this.  Nothing in this world equals this feat nor can this be described easily.
 
 He raised the mountain with one hand, as high as to reach heavens ruled by a very angry Indra.
 
As people stared at him in awe, his handsome face seemed to sweat a little. To do its part, a little calf swished its tail (to blow some breeze so that he won't sweat)
 
The rain pelted down as Kannan raised the mountain with a single hand ( to protect the villagers) and Indra kept peeping down every other second and felt ashamed.
Days rolled by, not one or two but seven! This is unheard of and the feat is unparalleled in this universe.
 
The dress did not become wet and the body did not Shiver in the cold wind. The clouds at last became weak after sending down all they had. The entire Gokulam rejoiced.
 
He lifted the mountain as easily as lifting the temple bell decorated with little bells. What he did that day to save the cowherders, by raising Govandhan, will remain in memory forever. 

 

கல்யாணி ரூபகம்

 

மலையைத் தூக்கினான் அமராதிபன்

மமதை போக்கினான்

மண்டலத்தில் யாவரும் தொழ

மாதவர் துதிகளும் பாட

புண்ணியத்துளாயரும் இரு 

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு

மலையைத் தூக்கினான் 

ராஜ நடை ஒன்று நடந்தான் அந்த

நடையும் நடந்தது கணம்தான்

தேஜோமயமாக சின்னஞ்சிறுவர்கள்

தேடி நாய்குடையை தூக்கிப் பிடித்தாற்போல்

அத்தனை பேர்களும் மயங்க இது

அதிசயம் அதிசயம் என்க

முத்து மணிகள் சழங்க சினம்

மூண்ட இந்திரன் இதேதெனக் கலங்க 

கைதான் முயன்றெடுத்ததோ ஒரு

கால் மலையே நெடுத்ததோ 

மைவிழிமாதரும் ஆயரும் பாடும்

மா ஒலி இந்திரன் செவியில் மடுத்ததோ

கண்டதும் கேட்டதும் இல்லையே ஒரு

கவிபாடத் திறனும் இல்லையே

மண்டலம் எங்கும் ஈடில்லையே ஒரு

வார்த்தை கூட சொல்லில் இல்லையே கண்ணன் 

ஒத்தைக் கரத்தாலே மலை

உயரப் பிடித்ததினாலே

மெத்த சினம்மூண்ட விண்ணவன் உலகம்

அத்தைமுட்டும்படி ஆகாயத்தளவில் 

வைத்தகண் வாங்காது பார்க்க கண்ணன்

மாமதி முகம் கொஞ்சம் வேர்க்க

தைத்தகத் துள்ளியும் கன்றென்று வாலால்

சாமரம் வீசியும் தன் தொண்டு ஆர்க்க

ஊழிபோல மழை ஓங்க கண்ணன்

ஒற்றைக் கரத்தினால் தாங்க

நாழிக்கொருதரம் எட்டிப் பார்த்த இந்த்ரன்

நாணி மனத்தில் ஈதேதென ஏங்க 

நாட்களும் ஒன்றா இரண்டா ஏழு

நாளல்லவா கண்டதுண்டா இல்லை

பாட்டினிலே கேட்டதுண்டா இந்த

பாரினில் இதற்கு ஈடுண்டா இணையுண்டா

கட்டும் ஆடை நனையாதே குளிர்

காற்றில் உடல் நடுங்காதே 

கொட்டியற்றுப்போன மேகங்கள் போக

கோகுலம் யாவும் ஆகுலம் போக 

கோவில் குடையினைப்போலும் அதில்

கொஞ்சும் மணிகளைப்போலும் 

ஆயர் குடிவாழ ஐயன் பிடித்தது

அன்றல்ல இன்றல்ல என்றுமே கோவர்த்தன